ნათარგმნი ლექსები

ივნისია, ივნისივით ამინდები... ივნისია, ივნისივით ამინდები... დავიბადე, ამინდივით ხასიათით... მზეს დავყვები თუ დამყვება, აღარ ვიცი, გამიფრინდა წლებიც მასთან ხეტიალით... ივნისია, ათას ერთი მელოდია, სითბოც, სიცხეც, წვიმებიც და ქარიშხლებიც, ივნისშია ყველა(ფერი)... ირისისა... ზაფხულივით ბრჭყვიალებენ აისებიც!”... მე რომ მიყვარს, ის სურნელიც იმისია, ალიონზე მოცეკვავე ყვავილების, აღარ ვითვლი მერამდენე ზაფხულია, დავიბადე მე - ივნისის ქალიშვილი!” 05.06.1987-05.06.2021

It Is June, with June-like Weather It is June with June-born skies, I was born with nature’s eyes. Do I follow sunlit flame, Or does it wander in my name? Years have flown with golden light, Roaming freely day and night. June contains a thousand songs, Heat and rain where life belongs. Storms and breezes softly play, Dawns like jewels greet the day. All I love and all I see, Carries June inside of me. Fragrance dancing in the morn, Flowers swaying newly born. I no longer count the years, Summer smiles through joys and tears. How many summers now have grown? Still June’s daughter I am known. 05.06.1987-05.06.2021

მოდის იესო მოდის ბზებით შემკობილი იესო, სადიდებლად მარად უფლის სახელის! ჯვარსგაკრული - “როგორ თუ შენ თქვი ესო?!” სახარებლად, როს აღდგება ნათელი! მოდის გზებზე და ქადაგებს სიყვარულს, არ არსებობს ძალა მასზე დიადი, როს ზეცამდე აჰყავს კაცი სიხარულს, უანგარო სიყვარულის სახელით! მტერი ჩემი, ჩემი ძმა და მოყვარე, თავი ჩემი, ჩემი მონა(პოვარი), მობრძანდება სანუგეშოდ ხელმწიფე, სულის მხსნელი - უფალი, მაცხოვარი! 2025 Jesus Comes Jesus comes with branches bright, Glorifying Heaven’s light. Crucified by doubt and blame, Still the world recalls His name. Down the roads He walks and speaks, Teaching love the spirit seeks. None is greater, none above, Than the holy power of love. He can raise the soul on high, Lifting hearts toward the sky. By the gift no gold can buy, Love that never asks us why. Enemy and brother near, Servant, stranger, all may hear. Comes the King our wounds to heal, Lord and Savior, strong and real. Comfort to the hearts that grieve, Hope for those who still believe. He who saves the soul from night, Leads us gently into light. 2025Y.

“არა ომებს” სადღაც ქუხან შფოთიანი გზები, სადაც ღამე გაელვებას მოჰგავს, ცაში ფრენენ ცეცხლოვანი ფრთებით, სიკვდილს ჰგვანან, ჯოჯოხეთი მოაქვთ… სადღაც ელავს ზარბაზნების შუქი და დედების განწირული კვნესა, ძლივსღა ფეთქავს შვილის თბილი გული… უიმედოდ ელის ყველგან შველას! არა ომებს, არა სიკვდილს! კმარა! არა ამდენ ხალხთა ხოცვა-ჟლეტას! არა დედებს საპატიმროს კართან! მინდა კვლავაც ქვე(ყანა) რომ გვერქვას! სიტყვის დევნა, საქმე - სულში ძვრომა, და თვალთვალი შინ(აურთა) “ფარი”, ჭკვიანების “გაგიჟება” - მოდა, და “გიჟების ფესტი(ვალი) “- ვალი! არა ომებს! არა “კბილთა ღრჭენას!” მსურს მშვიდობა ირგვლივ ყველა ქვეყნის, დავიღალეთ “უსაქმურთა საქმით”, საქართველოს გამარჯვების დროა! 2025 წ

No more wars! Somewhere restless roads resound, Night with flashes shakes the ground. In the sky with wings of flame, Death-like shadows fiercely came. Cannons cast their burning light, Mothers groan throughout the night. Barely beats a child’s warm heart, Waiting help from every part. No more wars and no more graves! No more slaughter history saves! No more mothers by the gate, Prisons feeding grief and hate! No more hunting human speech, Hands in souls they should not reach. Madness praised and wisdom chained, Fools by festivals sustained. No more gnashing teeth in rage! Let there dawn a kinder age. Peace for every land on earth— Georgia’s triumph now has birth. 2025Y.

„რადგანაც ომში პირველები არ ნებდებიან“ შემოღამისფრდა მთვარეც ისე, ნაუცბათევად… ვერგათენებულ დღეს ლოდინში არ დაუღამდა და გარიჟრაჟზე სადღაც ისე ამოიოხრა, ამოიგლიჯა ფილტვებიდან წლების იარა… არ დაიღალა, არ კი არა, ვერ დაიღალა… რადგანაც, ომში პირველები არ ნებდებიან! განთიადებზე მზესთან ერთად გამოღვიძებულს, დააწერინა დედამიწას სხვა ისტორია! ბედი კი არა, ბედისწერა, ვნება კი არა, დიდხანს იარა, ცა და მიწა შემოიარა, დაბოლოს, მაინც დაუზავდა სეტყვა-ნიაღვარს, სიყვარული არ შეურიგდა შურისძიებას!!! 2024 წ

For first in war refuse to fall. Even the moon turned dark too soon, As sudden fell the grieving noon. The day unlit had not yet died, Still waiting where the shadows hide. And at the dawn somewhere it sighed, From wounded lungs old scars untied. It tore the pain of buried years, And washed the dust away with tears. It did not tire—no, not at all, For first in war refuse to fall. Those who awaken with the sun Know battles end when they are won. With dawn it wrote upon the earth Another tale of human worth. Not fate alone, but fate’s decree, Crossed land and sky and every sea. At last it made its peace with rain, With hailstorms born of ancient pain— Yet love would never reconcile With vengeance wearing hatred’s smile. 2024 Y.

შენ არ ხარ მარტო! შენ არ ხარ მარტო, საქართველო, არა ხარ მარტო! თან დაგყვებიან ეშმაკნიც და ანგელოზებიც! მათთან ჭიდილში განვლე დღემდე მრავალნი წელნი… და აღარ მოჩანს საბოლოო გაჩერებები! ———————————————————— ბოლო ჟამია, ჟამთა სვლა ბოლო! რა დაგვრჩენია, არავინ იცის, მოდი, ერთხელაც ვიმღეროთ სოლო გამარჯვებული საქართველოსი! ———————————————————— არ დაიჯეროთ დამონება ქართული გენის, არ დაიჯეროთ ქართველების გადაშენება და როგორც მკვდრეთით აღდგომილი უფალი ღმერთი, აღდგება კვლავაც მომაკვდავი ჩემი ქვეყანა! 2024წ.

You Are Not Alone! You are not alone, dear Georgia mine, No, never alone through storm or sign. Beside you walk through night and light Both angels bright and demons’ spite. In wrestling long with dark and grace, You crossed the years with wounded face. Yet still no final stop is shown, No end is carved in silent stone. The final hour may now draw near, What still remains is none knows clear. Come, let us sing one song once more— Victorious Georgia we adore! Do not believe your blood can bend, Nor that your people meet their end. As Christ who rose from death’s domain, My dying land shall rise again. 2024Y.

ადამიანო და ეშაფოტზე ისევ ავალ ჩემივე ნებით, ისევ შევუშვერ კისერს ჯალათს თავ(მოსაჭრელად)… არ შეაწუხებს არც სინდისი და არც ცრემლები, მხოლოდ ჯვარცმისას სინანული გამოანათებს! მე ესეც მკმარა, რომ მიყვარდე, ადამიანო, რომ სიყვარული სულს მითბობდეს ამ სიბნელეში, ხელის ცეცებით კვლავ გეძახი: - არ მიღალატო, არ მიღალატო, მე მიყვარხარ, ადამიანო! 2024 წ.

O Human Again I’d climb the scaffold high, By my own will beneath the sky. Again I’d bare my neck in place Before the blade’s unfeeling face. No conscience there would shed a tear, No pity’s whisper drawing near. Only at crucifying hour Repentance blooms with sudden power. Yet even this is enough for me— To love you still, humanity. That love may warm my soul through night, And keep one ember still alight. With searching hands I call your name: Betray me not in fear or shame. Betray me not—for this is true: O human one, I cherish you. 2024Y.

შავო ყორანო არ მოგცემ ჩემს სულს დასაჯიჯგნად, შავო ყორანო, ზღურბლთან ვდარაჯობ, რომ არ გახდეს შენი ნადავლი, ვიცი, ყოველი მოქმედება, ქცევა უპირო, ვიცი, მე შენი ნაფიქრალის მხდალი მორალი! არ დაგანებებ, ვუდარაჯებ ბოლო წუთამდე, ჩემ სულს საკვებად არ გაგიხდი, შავო ფრთოსანო… ეგებ, ოდესმე, შენც შეგეხოს სულის მერანი, ეგებ, ოდესმე შენც ჩემსავით გამოგაფხიზლოს!…” რომ ინსტინქტებმა არ გაქციოს მხეცის საკვებად, რომ შეგრჩეს თუნდაც ერთი ბეწო ყორნის ღირსება, ეგებ, ერთხელაც, როცა იგრძნო მყრალი სურნელი, არ მიეკარო, განგიახლდეს სულის თვისება! ეგებ, ოდესმე შენც გარწიოს აკვნის სიმებმა… ეგებ, სინდისმა დაამარცხოს შენში მტევარი, და თუნდაც ერთხელ, ერთადერთხელ იგრძნო შიშველმა, როგორ მღეროდა სიკვდილის წინ ჩემი მხედარი!… 2024 წ

lack Raven I will not give my soul to thee, Black raven of calamity. I guard my threshold night and day, Lest it become your hunted prey. I know too well each faceless deed, Each coward thought, each moral weed. I know the shadows of your mind, The hollow laws you leave behind. I shall not yield till final breath, Nor feed my soul to wings of death. Perhaps one day your heart may feel The steed of spirit turning real. Perhaps one day you too shall wake, As I awoke for conscience’ sake. That instincts may not drag you low To beastly hunger’s poisoned flow. May even one small thread remain Of raven’s honor free from stain. And when foul odors round you creep, Turn back before corruption’s deep. Perhaps the cradle’s cords may sway, And rock your sleeping soul one day. Perhaps your conscience, fierce and bare, Will conquer claws that nested there. And if but once, stripped of disguise, You feel the truth before your eyes— You’ll hear how sang before the grave My rider, deathless, fierce and brave. 2024Y.

*** ვერ ვიტან ღამეს, უსიცოცხლო ფერებით სავსეს, ფრენით დაღლილი, ღრუბელს ძლივსღა მოათრევს ქარი და გმინავს, როგორც სანადიროდ ხვამლში დაჭრილი, არა აქვს ბრალი, უსათუოდ არა აქვს ბრალი! ვერ ვიტან ზაქეს, პირქუშსა და სიბნელით სავსეს, მზარავს ტყუილი, ორპირობა სიბრაზით მავსებს, უბრალოებას, უკვდავების ტოლი აქვს ფასი, ადამიანს კი - თვით სახელი “ადამიანის!” 2024 წ

I Cannot Bear the Night I cannot bear the lifeless night, So full of shades deprived of light. The wind, exhausted in its flight, Drags clouds through darkness, worn and slight. It groans as wounded creatures cry, Shot down beneath the hunting sky. It bears no guilt—no, none at all, Yet still must hear the shadows call. I cannot bear the gloomy face Of darkness crowding every place. I fear deceit, two-hearted lies, Whose anger in the spirit lies. For innocence has priceless worth, As rare as immortality on earth. And man himself—what sacred sign, The very name of humankind. 2024Y.

პაემანი ჩემს თავთან ვერ ვატევ ოთახში დამწყვდეულ ტაეპებს, მირღვევენ სიმშვიდეს რითმებით აწყობილს, ჩემს თავთან აწ უკვე დაგეგმილ პაემნებს ვუკითხავ დაღლილი შორეულ აფორიზმს…. და ვფურცლავ პოემის სატირულ ეპილოგს… სინათლე კვლავ ბჟუტავს ცარიელ ოთახში, გაცვეთილ სტრიქონებს ალაგებს ერთი-ორს და ვაგებ ამ ომსაც ჩემს თავთან ბრძოლაში… წაგებულ ომს ვიწყებ ხელახლა, თავიდან… და უკან დასახევს არ ვტოვებ ნაბიჯებს, ამჯერად აღარ მაქვს წაგების თავი და უფლება, რომელიც წარსულში დავტოვე. მთვარესთან ჭიდილში გათენდა ღამე და განთიადს კვლავ შევხვდი ვნებისგან დაცლილი, წუხელის ეს ომიც მოვიგე ჩემს თავთან და მზესთან პაემნებს ხვალიდან დავითვლი! 2023წ

A Meeting with Myself I cannot hold within this room The captive verses wrapped in gloom. They break the peace I meant to keep, With rhyming storms that do not sleep. The meetings planned with my own soul, I read afar where old thoughts roll. A weary aphorism I recite, And turn the pages late at night. The poem’s satiric end I trace, Dim light still flickers through the space. One faded line, then one or two— And lose this war with self anew. A war once lost I start again, Returning to the field of pain. No backward road I leave behind, No fleeing steps for heart or mind. This time I have no strength to lose, No right to fail, no path to choose. That right I left in former years, Among old wounds and hidden tears. The night wrestled the moon till dawn, And passion’s chains from me were gone. Last night I won this war inside— Tomorrow with the sun I’ll stride. 2024Y.

იყიდება გაყიდული საქართველო! ღმერთო ჩემო, როგორ იტან ამდენ სიკვდილს, გოლგოთაზე ჯვარზე გაკვრას ყოველი დღის, დუმილს არჩევ, აგვიანებს სამართალი და ჯოჯოხეთს კვლავ მიეცი გასაქანი… ღმერთო, ნახე, ზანზარებენ გუმბათები, ცოდვის მორევს დამსხვრევია ნაპირები, მეწამულად რომ კვდებიან მდინარესთან, სისხლისფერად შეღებილი ყვავილები… ღმერთო, რატომ მიგვატოვე, სად წახვედი, შენ გარეშე ვეღარ ვსუნთქავ, ვიგუდები… თუნდაც ერთხელ, დამიძახე გევედრები, დაჩოქილი შენს ფეხებთან გავირთხმები! ოღონდ ასე ნუ გაგვწირავ, შეგვიცოდე, დაცემულებს აღარ ძალგვიძს წამოდგომა, დაქცეულა ქვეყანა და სამართალი, გაყიდულა სული ვერცხლზე, დანგრეულა! მაინც შენი მოწყალების მათხოვარი, ვდგავარ კართან, რომ იქნება, შეისმინო, დღეს ქართული არაფერი აღარ არის, იყიდება, გაყიდული საქართველო! 2023წ

For Sale: A Sold Georgia My God, how do You bear such pain, Each day another cross, again? On Golgotha they nail the light, Yet justice lingers out of sight. You choose Your silence from above, While hell moves freely, void of love. The domes are trembling—look and see, The shores are broken by the sea. Flowers dyed in crimson fall, By rivers stained like blood for all. Why have You left us? Where have You gone? Without You breath itself is none. Call me once—I beg Your grace, I’ll fall before Your holy place. Just do not leave us thus betrayed, Too weak to rise, too long dismayed. The land has fallen, law undone, Souls sold for silver, one by one. Still at Your gate I stand and cry, A beggar of Your mercy high. Today no Georgian thing seems free, All sold in dark captivity. For sale they place what once was whole— My Georgia bartered, land and soul. 2023Y.

შენ რომ გაჩნდი…! ნინი ტაბატაძეს - დას

შენ რომ გაჩნდი, გავიშალე მხრებში და ამაყი დავდიოდი ყველგან, მე მეჭირა ჩემი მსგავსი ხელში, დედისერთა უკვე აღარ მერქვა! ჩემს სამყაროს შეეცვალა ფერი, ამისრულდი ყოველი დღის ნატვრა, შენ ხარ ჩემი ძარღვის ყველა ღერი, შენ ხარ ჩემი გულის ყველა ფეთქვა! ეგ სახელიც მე დაგარქვი ჩუმად, გულში, ჩემთვის, არავისთვის მითქვამს და ეს ნატვრაც ისე ამისრულდა, ღმერთმა თითქოს ლოცვა შეისმინა! მე მეჭირე პაწაწინა ხელში, ერთი ციდა, სიყვარულის გუნდა, შენ მასწავლე მზრუნველობა დედის, დის ამაგიც შენ მაჩუქე უხვად! როცა გაჩნდი, გავიზარდე მაშინ, უნებურად მე, დამერქვა დიდი, არ შემეძლო ვყოფილიყავ ბავშვი, რადგან უკვე დედმამიშვილს ვზრდიდი! შენ რომ გაჩნდი, მეც გავშალე ფრთები, დედისერთა აღარ მერქვა რადგან, ამ სამყაროს შეეცვალა ფერი, ჩვენ ხომ უკვე ერთმანეთი გვყავდა! 2023წ.

When You Were Born When you were born, my shoulders grew, And proudly through the world I flew. I held in hands a child like me, No longer lone was I to be. The color of my world had changed, My daily dreams were rearranged. You are each vein within my frame, Each beat of heart repeats your name. That name in silence I had known, Within my heart, to me alone. And then the wish at last came true, As if God heard the prayer I drew. I held your tiny little hand, A drop of love so sweet and grand. You taught me mother’s tender art, A sister’s grace you gave my heart. When you were born, I too grew tall, They called me “big” beyond it all. I could no longer be a child— I raised my sibling, meek and wild. When you were born, I spread my wings, No longer lone in earthly things. The color of the world turned new— For I had me, and I had you. 2023Y.

“სიკვდილმისჯილი”! მე მოგიყვებით უბრალო ამბავს კაცზე, რომელსაც უყვარდა ღმერთი, მაგრამ ამ სოფლის უკუღმართობამ არ შეარჩინა არც ერთი ღერი! დაანაწევრა და სუნთქვაც მისი უსასრულობამ თითქოს გაყინა… და უფრო მეტად, მეტად ატკინა, რაც დრო გავიდა… რაც დრო გაფრინდა! ვუყურებ თვალებს, სულგაყინულ მზერას მაგებებს, არსად ჩანს სხივი, ნაპერწკალი, მკვდარია თითქოს… ნუთუ ამ კაცის ცოდოობა არვის აღელვებს, ან ხალხი, ასეთ გულისტკივილს ვერ ხედავს, ვითომ?! არადა, ღმერთო, ზეცას სწვდება მისი ტკივილი, გამოუთქმელი, შემზარავი, სულისშემძვრელი, ცოცხლობს უმიზნოდ, სუნთქავს მხოლოდ, არც თვითონ იცის, თორემ სიკვდილი, წლებია, მას რაც აღარ ითვლის! დიდია, დიდი! ასში ერთი, ათასშიც ერთი!… და ჯვარიც მისი ასეთივე დიდებულია, არ შემხვედრია მასზე დიდი ბუნების კაცი… და არც მასავით გულმართალი არ შემხვედრია! შეხედავ თვალებს, გაზიარებს უფლის სიყვარულს, ალალ-მართალი სიტყვა მოსავს, მძიმე სხეული, შემოუძარცვავს და სიშიშვლეს ვეღარ უფარავს, სიკვდილმისჯილი კაცი წმინდა, თუმცა ეული! და კვლავ მარტოა, სულ მარტოა, თავის საკანში, მისი სიმართლე შებილწული ნაგვის ყუთია, ძლივსღა მოათრევს, სულსაც ღაფავს სახე ველური და ჯვარიც მისი კიდევ უფრო დამძიმებულა! ღმერთო, ამ კაცის ცოდოობას ნუღარ მანახებ, უკანასკნელი იმედია ჩემი ვედრება, რომ დაიჭექოს სიყვარულმა ძარღვში მდუღარედ და აღადგინოს საუკუნოდ შენი ხსენება! 2023 წ.

“The Condemned” I’ll tell a simple tale today Of one who loved God on his way. Yet all the crookedness of earth Denied him peace, denied his worth. It tore him into scattered pain, And froze his breath again, again. The passing years but deepened more The wound they could not heal before. I watch his eyes, so cold, so still, As if no spark could bend his will. Can none be moved by such despair? Do people act as if not there? O God, his anguish strikes the sky, Unspoken, fierce, a silent cry. He lives with aimless breath alone, Though death has long since called his own. So rare is he—one in a thousand, One among multitudes uncounted. And heavy too the cross he bears, Greater than most the soul that cares. No man of nature have I known So vast, so noble, so alone. Nor one so truthful in his grace, So clear of heart, so pure of face. Look in his eyes—you there shall see The love of God poured silently. Yet stripped of all, in naked pain, He stands condemned, though free from stain. Still all alone within his cell, His truth cast down where refuse fell. He drags his body, nearly gone— And yet his cross grows heavier on. O God, no more show me this grief, Let mercy grant some last relief. Let love resound through every vein, And raise Your name through time again. 2023 წ

დაისი მზე ჩადის და ტყვე ვარ დაისის, მამუნჯებს ფერთა ცვლის ციალი, ცის წვერზე კაშკაშებს აისი, განაგებს სამყაროს უფალი! და მონა მხევალი მე შენი, მაოგნებ ყოველდღე მზის დარო, სულს მითბობს მე შენი გუმანი და მაინც არ მყოფნი უდავოდ! კვლავ დგახარ გულთან და კარდაკარ, ლოდინით მილეწავ ბორკილებს, სიმშვიდე ივანებს სულში და კვლავ მინდა შენამდე მოვიდე! მაგრამ გზა სავსეა ლურსმნებით, ეკლიან გვირგვინის მწვერვალზე, აღარ მაქვს სხვა სიტყვა სათქმელი, მხოლოდ გზა - სავალი შენამდე! მე შვილი, მრავალჯერ დაჭრილი, ღვთის სახელს უტიფრად ვღაღადებ, შენ იცი ამ სულის ძახილი და სევდა სამარის კარამდე! მომყვები ფეხდაფეხ ბილიკით, მითელავ მოწამლულ ბალახებს, და გველებს ჩემს ფეხქვეშ გაფენილთ ჯვრის ძალის დიდებით განაგებ! დრკებიან მუხლებზე მტერნი და შეშლილნი ლეწავენ დარაბებს, ვერ გახდნენ ვერაფერს ომში და სიცრუეს ვეღარსად მალავენ! 16 მზე ჩადის მატყვევებს დაისი, შენს სახელს ამოწმებს უდავოდ, გეძახი სამყაროს კარამდე, შემინდვე, შემინდვე, უფალო

Twilight The sun goes down — twilight holds me still, The changing colors bend me to their will, Dawn brightly shimmers on the edge of sky, While God above rules all that lives and dies. And I, Your humble servant, weak and worn, Am lost each day within the light of morn, Your thought alone keeps warmth within my soul, Yet still without You I am never whole. You stand beside my heart from door to door, Your waiting breaks the chains I wore before, Peace softly blossoms deep within my breast, Again I long for where Your presence rests. But every road is filled with nails and pain, Beneath the thorn-crowned heights of grief and rain, No other words within my soul remain — Except the path that leads to You again. Your wounded child, so many times betrayed, Still calls God’s name unashamed and unafraid, You hear the cry my weary spirit sends, Its sorrow reaching graveyard gates that bend. You walk beside me down the narrow lane, You heal the poisoned grass, erase the pain, And serpents lying underneath my feet Submit before the power of Your крест complete. The enemies fall trembling to their knees, Mad shadows strike the windows in the breeze, They lost the war and nowhere can they hide, Their lies no longer sheltered deep inside. The sun goes down — twilight captures me, Your holy name confirms eternity, I call to You beyond the world’s last wall: Forgive me, Lord… forgive me, Lord of all.

წყურვილი (…) მწყურია, წყურვილი მილანძავს გონებას და სხეულს ეკვრება ალესილ ხმალივით, მწყურია და თითქმის ჩაწყვეტილ იოგას აზრები მძივებად მიკემსავს თავისით! შორიდან მოფრენილს, ოცნება რომ ჰქვია, და ლოცვას ანაზდად ნატვრებად ახდენილს, ავკინძავ გზადაგზა გადაყრილ იასამანს, დაღმართებს შენამდე ფეხდაფეხ დავყვები… დამხვდები ბავშვივით გამთბარი გულით და შენ ისევ მდუმარედ ყველაფერს შემინდობ, მე გნატრობ, უფალო, გეძახი გულიდან და კვლავაც გულწრფელად, ყველაფერს მპატიობ! მწყურია, წყურვილი გონებას მილანდავს, ირევა აზრები, ვნებების მდინარე… შევცურავ დაღლილი და იქნებ ლანდებმა კვლავ გამომაღვიძოს - უფალთან მძინარე! 2023 წ

Thirst I thirst — this longing clouds my weary mind, And grips my body like a sharpened blade entwined, I thirst, and from a voice near torn apart, My thoughts string beads of sorrow through my heart. From far away there flies a thing called dream, Like sudden prayers fulfilled in silent gleam, I gather lilacs scattered on the way, And follow every slope where Your footsteps stay. You meet me with the warmth of childlike grace, In silence You forgive my fallen ways, I long for You, O Lord, from deep inside, And still You pardon all I cannot hide. I thirst — this fever darkens all my mind, My thoughts dissolve like rivers wild and blind, I swim exhausted through the phantom stream, Until Your light awakens me from dream.

2023 Y. Top of Form Bottom of Form

კავკასიონი იდგა ამაყად ფრთაგაშლილი კავკასიონი და ბუმბერაზი მისი მხრები გარს მეხვეოდა, დამუნჯებული, მთის კალთებქვეშ დუმდა სიონი, ნავენახევში ფოთოლცვენა მეფერებოდა… ტყეებს ეფინა თეთრი თრთვილი, ფერთა ხალიჩა, და ძველთაძველი მთათა ჩრდილი ცამდე სწვდებოდა, მე კი მათრობდა საფერავის ცრემლი ხალიფად და ვენახები დიდებული მზეზე წვებოდა! იდგა გაშლილი, გადაშლილი კავკასიონი, ჩემი გულიდან გამალებით მყინვარი ძგერდა, ეთხოვებოდა შემოდგომას გალაკტიონი და ისტორიებს პოეზია ლექსებად წერდა

Caucasus Mountains) The Caucasus stood proudly, wings spread wide, Its giant shoulders wrapped the world in pride, Beneath the mountain slopes lay Sioni still, While falling leaves caressed the vineyard hill… White frost was laid like carpets through the trees, Ancient shadows climbed the skies with ease, And Saperavi’s tears intoxicated me, While noble vineyards rested in the sunlit sea. The Caucasus stretched endless, wild and free, A glacier thundered from the heart of me, Galaktion bade farewell to autumn’s flame, And poetry turned history into name. 2023Y. დღეების ბოლოს და კვლავ მარტო ვართ, ჩვენს ფიქრებთან, დღეების ბოლოს… უხმო აზრები მდუმარებენ, როგორც მძევლები, მე მენატრება ზამთრებიდან თოვლები მხოლოდ, გამოღვიძება სიზმრის თვეში, ღამის მხევლები! ვხატავ რითმებად ძველ აივნებს, საირმის ქუჩებს, ჩამქრალ სახლში რომ თენდებოდა დილა მზისფერი, და ანათებდა ბრწყინვალება ოთახის კუთხეს, სადღაც, წარსულში დაკარგული ბავშვობის წლები! იქვე, კედელთან, გათოშილი იწვა ლოგინი, იქ უდარდელად, ტკბილი ძილით, მე რომ მეძინა… და წარმოდგენაც კი არ მქონდა სამყაროს მოდგმის…. მოდგმის, რომელსაც “კაცის” მხოლოდ სიტყვა შემორჩა!

At the End of Days At the end of days, when silence fills the air, I gather all my shattered thoughts in prayer, The weary evening softly calls my name, While fading sunlight burns like trembling flame. The roads I walked return through dust and rain, Like distant echoes whispering through pain, And every wound once buried deep inside Awakens slowly with the falling tide. Yet somewhere far beyond the grieving sky, A spark of hope still refuses to die, And through the darkness wrapped around my soul, God’s quiet light still leads and makes me whole. 2023Y. მზეზე რომ დასკდება ატმები მზეზე რომ დასკდება ატმები, ყლორტები გაიშლის ყვავილებს, სურნელს რომ გააფრქვევს ვარდების, ფურცლები ჰაერში ფრიალებს…. თავბრუს რომ დაგახვევს მტევნები… გაზაფხულს ალერსით მოიყვანს, მერე რომ დათბება აპრილი, იებით ფრთაგაშლილ ხეივანს აურევს გზასა და ნაკვალევს, თეთრ ფატას დაადგამს მეიდანს. და გავშლი, მეც გავშლი ჩემს აფრებს… ქარავნებს გავაპობ გემებით… ტალღებზე ვიცეკვებ ჯეირანს… შენს მოსვლას სიმღერით შევხვდები… სიყვარულს დაისზე ვუამბობ… ცეცხლისფერ ზღვებში რომ ლივლივებს… ღმერთებს რომ იწამებს იმ წამებს… ლოცვებად ავკინძავ, უფალო! ძერწავდი სამყაროს პეიზაჟს… პორტრეტებს ხატავდი უკალმოდ, როდესაც აღდგომა მეღირსა, მე მაშინ გიწამე, უფალო!Top of Form

2022წ. When Peaches Burst Beneath the Sun When peaches split beneath the golden sun, The tender branches bloom, one after one, And roses scatter fragrance through the air, Their drifting petals dance like whispered prayer… The clustered vines will make your senses sway, And gently call the springtime on its way, When April finally softens into light, And violet alleys open, winged and bright. They blur the roads and every hidden trace, White veils descend upon the market’s face, And I will spread my sails out to the skies, Through caravans my ships will boldly rise… Upon the waves I’ll dance like wild gazelles, And greet your coming with enchanted spells, At dusk I’ll tell love’s story to the sea, Where crimson oceans burn eternally… Those sacred moments worship gods above, I’ll string them into prayers, O Lord of love! You shaped the landscapes of the waiting earth, Painted portraits without brush or words. And when resurrection came to me at last, That was the hour my soul in You was cast.

2022Y. Top of Form

Bottom of Form

Bottom of Form